La Liesa

Tegenover mijn werkkamer is sinds een paar jaar een winkeltje in bruids- en gelegenheidskleding gehuisvest. Ik vraag mij al die tijd al af hoe het bedrijfje economisch kan overleven: het aantal bezoekers is zo minimaal dat ik mij niet voor kan stellen dat het zaakje nog een erg lang leven is beschoren. Zeker zomers gaan er vele dagen voorbij zonder dat er iemand komt. Voor wie zich afvraagt hoe ik dit weet zonder zelf voortdurend naar buiten te zitten kijken: ik beoordeel dit op het gehoor. De eigenaresse is dagelijks trouw aanwezig en zet zich bij gebrek aan klandizie, voorzien van stoel, koffie en een eindeloze voorraad shag pal onder mijn raam. De aantrekkingskracht die zij daar uitoefent op familie, vrienden en bekenden is omgekeerd evenredig aan de belangstelling die zij voor haar nerinkje weet te wekken. Aangezien het bijna onmogelijk is om niet mee te luisteren, ben ik intussen op de hoogte van alle ins-en outs van haar sociale leven. Dagelijks verbaas ik mij erover hoe vaak vrijwel dezelfde gesprekken zich kunnen herhalen op een toon alsof ze voor de allereerste keer worden gevoerd, inclusief de bijbehorende emoties. Soms vraag ik mij af of ze zich ervan bewust is dat ik meeluister. Dat moet bijna wel: ik heb nu al zo vaak de ramen pal boven haar hoofd demonstratief hard dichtgedaan om geluid en nicotinedampen enigszins buiten te sluiten dat ze toch enig benul moet hebben van mijn aanwezigheid. Het blijft merkwaardig. We hebben nog nooit een woord gewisseld en toch weet ik meer van haar dan van sommige van mijn buren. Een tijdje geleden haalden twee door bier benevelde jonge onverlaten het in hun hoofd om in het zicht van mijn buurvrouw, tegen de gevel van de bibliotheek te wildplassen. Nadat ze ze verbaal had geknipt en geschoren zijn ze letterlijk afgedropen: ik heb ze nooit meer teruggezien. Ik hoop dat La-Liesa nog lang het hoofd boven water weet te houden. Misschien is het een idee om een barbeque voor de buren van de bibliotheek te organiseren.